از باغ می برند چراغانیت کنند تا کاج جشنهای زمستانیت کنند پوشیده اند جمع تو را ابرهای تار تنها به این بهانه که بارانیت کنند یوسف به این خلاصی از چاه دل مبند این بار می برند که زندانیت کنند ای گل گمان مکن به شب جشن می روی شاید به خاک مرده ای ارزانیت …ادامه مطلب…
عکس از دوست خوبم مسعود شیشه بری بسترم صدف خالی یک تنهائی است و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری . . . . هوشنگ ابتهاج (سایه) هوشنگ ابتهاج در سال ۱۳۰۶ در شهر رشت به دنیا آمد آثار او: نخستین نغمه ها ، سراب ، سیاه مشق ، شبگیر ، زمین ، چند …ادامه مطلب…
دلی که پی تو ره یافت ، باز پس نرود هواگرفته عشق ، از پی هوس نرود به بوی زلف تو دم می زنم در این شب تار وگرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود چنان به دام غمت خوگرفت مرغ دلم که یاد باغ بهشتش در این قفس نرود نثار آه سحر می …ادامه مطلب…
گر می و میکده و عشق صواب است هنوز ***** مرحم سوز درونم می ناب است هنوز هر که نوشید ز پیمانه پیمان ازل ***** بیخود از خویش و سبکبال و خراب است هنوز نکشد شاهد مقصود به آغوش یقین **** هر که در رهگذر عمر به خواب است هنوز زاهد زهد و ریا بین که …ادامه مطلب…