( عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي )

نظري به اطرافيان خود بيندازيد و زندگي بسياري از آنها را در نظر بگيريد، آ» وقت ملاحظه خواهيد كرد كه زندگي

آنها به قدري يكنواخت است كه با امواتي كه در زير خاك خوابيده اندفرق ندارند.

من كساني را مي شناسم كه از چهل سال به اين طرف كوچكترين تفاوتي در فهم و شعورشان حاصل نشده  و حتي

آزمايشهاي روزانه زندگي و تجربيات بزرگ تاريخي نيمه اول قرن بيستم هم نتوانسته است فكر و شعور راكد آنها

را تكان بدهد.

اين ها هر روز بامداد از خواب برمي خيزند و چاشت خود را صرف كرده به كارهاي يكنواخت روزانه خود مشغول

مي شوند و هنگام ظهر غذا خورده و پس از قدري استراحت كار مي كنند تا وقتي كه شب فرا برسد و پس از

صرف شام بخوابند.

در نظر اين اشخاص تمام وقايع جهان منطقي و عادي و غير قابل توجه است و هر وقت كه آنها را مي بينيم كلام “

مونتني ” فيلسوف فرانسوي را به خاطر مي آوربم كه مي گويد.

” گوسفندان هر روز صبح از آغل به صحرا مي روند و چرا مي كنند و كنار جوي آب مي نوشند و بع نغمه ني لبك

چوپان گوش مي كنند و غروب آفتاب سرها را پائين انداخته و به آغل بر مي گردند تا روز ديگر به صحرا بروند “

ولي اشتباه نشود ما هم كه قيل و قالي راه انداخته ايم در شنايائي اسرار جهان از آنها جلوتر نرفته و نمي رويم و

به طوري كه در مباحث گذشته گفيتم ، تمام هياهوي ما نظير حباب هاي كوچكي است كه بر  سطح اقيانوس عميق

اسرار به وجود مي آيد و به اندك نسيمي از بين مي رود بدون اينكه نائل به كشف اعماق اقيانوس شده باشد.

( انديشه هاي يك مغز بزرگ

خداوند بزرگ و من

جهان بزرگ و انسان

اثر موريس مترلينگ

ترجمه و اقتباس : ذبيح اله منصوري )

( عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي )

زنده ياد دکتر شریعتی

فقر

ميخواهم بگويم ……

فقر همه جا سر ميكشد …….

فقر ، گرسنگي نيست ، عرياني هم نيست ……

فقر ، چيزي را ” نداشتن ” است ، ولي ، آن چيز پول نيست ….. طلا و غذا نيست …….

فقر ، همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند ……

فقر ، تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند ……

فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است كه روي آن يادگاري نوشته اند …..

فقر ، پوست موزي است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود …..

فقر ، همه جا سر ميكشد ……..

فقر ، شب را ” بي غذا ” سر كردن نيست ..

فقر ، روز را ” بي انديشه” سر كردن است ..

عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي

شعری از محمد علی گويا

با کراوات به ديدار خدا رفتم و شد

ريش خود را ز ادب صاف نمودم با تيغ

همچنان آينه با صدق و صفا رفتم و شد

با بوي ادکلني گشت معطر بدنم

عطر بر خود زدم و غالیه سا رفتم و شد

حمد را خواندم و آن مد”ولاالضالين”را

ننمودم ز ته حلق ادا رفتم و شد

يکدم از قاسم و جبار نگفتم سخني

گفتم اي مايه هر مهر و وفا رفتم و شد

همچو موسي نه عصا داشتم و نه نعلين

سرخوش و بي خبر و بي سرو پا رفتم و شد

“لن تراني”نشنيدم ز خداوند چو او

“ارني” گفتم و او گفت “رثا” رفتم و شد

مدعي گفت چرا رفتي و چون رفتي و کي؟

من دلباخته بي چون و چرا رفتم وشد

تو تنت پيش خدا روز و شبان خم شد و راست

من خدا گفتم و او گفت بيا رفتم و شد

مسجد و دير و خرابات به دادم نرسيد

فارغ از کشمکش اين دو سه تا رفتم و شد

خانقاهم فلک آبي بي سقف و ستون

پير من آنکه مرا داد ندا رفتم وشد

گفتم اي دل به خدا هست خدا هادي تو

تا بدينسان شدم از خلق رها رفتم و شد

( عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي )

درد من از حصار بركه نيست !!!!!

درد من زيستن با ماهياني است كه فكر درياي بيكران حتي به ذهنشان خطور هم نكرده است.

********************************************

دلهاي پاك خطا نمي كنند فقط سادگي مي كنند و امروزه پاكترين خطاي دنيا سادگي است.

********************************

بگذار باد بوزد ، هيچگاه پائيز پايان رويش دوباره نيست.

***************************

بيا وگرنه در اين انتظار خواهم مرد

اگركه بي تو بيايد بهار خواهم مرد

*************************

ترسم آن روز بياي كه نباشد بدنم

كوزه گر كوزه بسازد ز همين خاك تنم

لب آن كوزه بسازند ز خاك لب من

بي خبر لب بگذاري به لبان دهنم

*************************

ساقه شكستن قانون طوفان است تو نسيم باش و نوازش كن

**************************

دلبرا باز خماريم به جامي بنواز

خاطر خسته ما را به سلامي بنواز

گر ميسر نشود بگذري از كوچه ما

گاه گاهي دل ما را به پيامي بنواز

( عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي )

” روز مرگم “

هركه شيون كند از دور و برم دور كنيد

همه را مست و خراب از مي انگور كنيد

مزد غسال مرا سير شرابش بدهيد

مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد

بر مزارم مگذاريد بيايد واعظ

پير ميخانه بخواند غزلي از حافظ

جاي تلقين به بالي سرم دف بزنيد

شاهدي رقص كند جمله شما كف بزنيد

روز مرگم وسط سينه من چاك زنيد

اندرون دل من يك قلمه تاك زنيد

روي قبرم بنويسيد وفادار برفت

آن جگر سوخته خسته از اين دار برفت

( عكس از دوست خوبم عليرضا اسدي )

سعادت ديگران بخش مهمي از خوشبختي ماست

( عكس از دوستم عليرضا اسدي  )

از سخن چينان شنيدم آشنايت نيستم

خاطراتت را بياور تا بگويم كيستم

سيلي همصحبتي از موج خوردن سخت نيست

صخره ام هر قدر بي مهري  كني مي ايستم

تا نگوئي اشكهاي شمع از بي طاقتي است

در خودم آتش به پا كردم ولي نگريستم

چون شكست آئينه ، حيرت صدبرابر مي شود

بي سبب خود را شكستم تا ببينم كيستم

زندگي در برزخ وصل و جدائي ساده نيست

كاش قدري پيش از اين يا بعد از آن مي زيستم

جاي شما خالي درياچه اوان در قزوين و جنگل نوردي در ماسوله و قلعه رودخان در فومن

منتظر نظرات قشنگتون هستم

با تشكر از عليرضا اسدي و محمد جواد نجفي  عكاسهاي  باسليقه